Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Η εκδήλωση της ΤΟ Δυτικής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ με αφορμή τη συμπλήρωση 70 χρόνων από τον θάνατο του Μπέρτολτ Μπρεχτ (VIDEO - ΦΩΤΟ)


Μια εκδήλωση ξεχωριστή, με στίχους της φωτιάς αλλά και γεμάτη αποφασιστικότητα για τους σεισμούς που μέλλονται να 'ρθουν, αφιερωμένη στον μεγάλο κομμουνιστή διανοούμενο και πολυτάλαντο καλλιτέχνη Μπέρτολτ Μπρεχτ  - με αφορμή τη συμπλήρωση 70 χρόνων από τον θάνατο του - που «ποτέ του δεν φοβήθηκε να βάλει στην τέχνη την πολιτική», πραγματοποίησε το βράδυ της Παρασκευής στο Κέντρο Πολιτισμού «Χρήστος Τσακίρης» η Τομεακή Οργάνωση Δυτικής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ.






Στην εκδήλωση μίλησαν η Μαρία Τασοπούλου, (διαβάστε την ομιλία της εδώ) μέλος της ΤΕ Εκπαιδευτικών του ΚΚΕ και ο Ευθύμης Δημάκης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και γραμματέας της ΤΟ Δυτικής Θεσσαλονίκης. (διαβάστε την ομιλία του εδώ)

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μια αξιοπρόσεκτη μουσικοθεατρική παράσταση που στήθηκε με μεράκι και με την επιλογή των έργων να επιβεβαιώνουν και την επικαιρότητά του στο σήμερα: «Άννα μην κλαις», «Εξεύρεση εργασίας», «Στο σπίτι του όποιος μένει όταν αρχίζει ο αγώνας», «Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου», «Εγκώμιο στον κομμουνισμό».










Στην οργάνωση και εκτέλεση επί σκηνής πήραν μέρος: Κώστας Κυριαζίδης, Ειρήνη Λιβιεράτου, Μαρία Μαθιουδάκη, Γιώργος Ματζουλάς, Γιώτα Παπαδοπούλου, Μαρία Ραμπότα, Κωνσταντίνος Τουρατζίδης, Γεωργία Τριανταφύλλου, Γιάννης Εζώβαλης, Ρόζα Μπατζάκα, Θοδωρής Χριστοδούλου, Κώστας Μητσόπουλος και η Ηλέκτρα Στεργιακόγλου.


(με πληροφορίες από 902)


Η ομιλία του Ευθύμη Δημάκη, μέλους της ΚΕ και γραμματέα της ΤΟ Δυτικής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ, στην εκδήλωση για τα 70 χρόνια από τον θάνατο του Μπέρτολτ Μπρεχτ

 


Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Σας καλωσορίζουμε όλους σας και από αυτό εδώ το βήμα να ευχαριστήσουμε όλους τους συντελεστές της σημερινής εκδήλωσης, που για μήνες προετοιμάζονταν, ξοδεύοντας πολύτιμο χρόνο από τον ανύπαρκτο καθημερινό τους χρόνο. Τους αξίζει ένα μπράβο.

Φέτος συμπληρώνονται 70 χρόνια από το θανάτο του μεγάλου διανοούμενου Μπρέχτ. Είναι ανάγκη να γυρνάμε και να μελετάμε τα έργα τέτοιων πρωτοπόρων διανοητών – ποιητών – σκηνοθετών-θεατρικών συγγραφέων. Τέτοιων καλλιτεχνών που στρατεύτηκαν στην υπόθεση της απαλλαγής του κόσμου από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο….

Τέτοιος ήταν και ο Μπρέχτ.

Υπήρξε μεγάλος κομμουνιστής διανοούμενος, πολυτάλαντος καλλιτέχνης. Εδωσε όλες του τις δυνάμεις, σκύβοντας πάνω στα ανθρώπινα προβλήματα, για να δείξει -μέσω του έργου του- το δρόμο της απελευθέρωσης του ανθρώπου από την ταξική εκμετάλλευση και τον πόλεμο ως μία από τις μορφές της.

Δεν περιορίσθηκε στην καταλυτική κριτική της αστικής κοινωνίας, φώτισε, άλλοτε άμεσα και άλλοτε μέσα από παραβολές, το ερώτημα πώς θα την αλλάξουμε, πώς θα απαλλαγούμε από αυτήν, πώς θα γκρεμιστεί η εξουσία των αστών και θα νικήσει, θα γεννηθεί η εξουσία των εργατών, για να οικοδομήσουν το νέο ελπιδοφόρο μέλλον τους.

Ταλέντο και ανθρωπιά συναντήσαμε σε πολλούς μεγάλους καλλιτέχνες. Αυτό όμως που ξεχώριζε τον Μπρεχτ ήταν η μέθοδος προσέγγισης των προβλημάτων, η υλιστική διαλεκτική μέθοδος ανάλυσης, εξέτασης των προβλημάτων, αναζήτησης της λύσης τους.

Στο πρόσωπο και στο έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ δίνεται ολοκληρωμένη η απάντηση ότι ο σκοπός της Τέχνης είναι να βοηθά τον άνθρωπο να μάθει να σκέπτεται, να στοχάζεται, να κρίνει και να συγκρίνει, ώστε και με τη βοήθεια της Τέχνης να συνειδητοποιεί ότι η μοίρα του βρίσκεται στα δικά του χέρια, στην ίδια την πάλη των τάξεων.

Ο Μπρεχτ στις αξίες της αλληλεγγύης, της αγάπης, της τιμιότητας, δίνει ταξικό περιεχόμενο, αναδεικνύει την ηθική της τάξης. Δεν κάνει ηθικολογία, είναι κομμουνιστής, δεν κάνει Τέχνη για τον εαυτό της, αλλά Τέχνη για το λαό και τον αγώνα.


«Το θέμα δεν είναι να γνωρίσει κανείς τον ποιητή, αλλά τον κόσμο και όλους εκείνους που ο ποιητής θέλει μαζί τους να τον αλλάξει και να τον απολαύσει». Επιστολή 1950.

Ετσι απλά και περιεκτικά όρισε ο Μπρεχτ τη στάση του απέναντι στην τέχνη.

Γιατί ποιος άλλος μεγάλος δημιουργός θα μπορούσε αποτελεσματικότερα να πείσει πως αυτή η άθλια κοινωνική πραγματικότητα δεν είναι μοιραία, ούτε αναπόφευκτη, αν όχι ο Μπρεχτ, που αφιέρωσε τις καλύτερες σκέψεις του για να δείξει στους «κάτω» τον τρόπο να την αλλάξουν;

Ο Μπρεχτ ποτέ του δε φοβήθηκε να βάλει στην τέχνη την πολιτική. Αντίθετα, πίστευε πως «για την τέχνη το να είναι κανείς ακομμάτιστος, σημαίνει μονάχα ότι ανήκει στην παράταξη που κρατά τα ηνία της εξουσίας». Ούτε λεπτό δεν άφησε τον εαυτό του να ξεχαστεί σε ρεμβασμούς και ενδοσκοπήσεις.

Αντίθετα η πιο τολμηρή προσχώρησή του, που γίνεται βαθύτερη όσο οι διώξεις κατά των κομμουνιστών εντείνονται και οι φιλικά προσκείμενοι στον κομμουνισμό διανοούμενοι εγκαταλείπουν, τον ακολουθεί ως το τέλος.

Ο Μπρεχτ εφάρμοσε στη ζωή του αυτό που γράφει σ' ένα στίχο του: «Επαινώ αυτούς που αλλάζουν κι έτσι μένουν οι ίδιοι». Ανανέωνε, εξέλισσε και υπερέβαινε διαλεκτικά διαρκώς τη σκέψη, την τέχνη του, τον παλιότερό του εαυτό, χωρίς να τον καταργεί.

Ο μαρξιστής Μπρεχτ, σε αντιπαράθεση με την αστική αντίληψη ότι η τέχνη πρέπει να υπερπηδά τις διαφορές των ανθρώπων και να τους φέρνει - έξω από ταξικές αντιθέσεις - τον έναν κοντά στον άλλον, θεωρεί ότι η μεγάλη τέχνη, δηλαδή η τέχνη που εκπροσωπεί τα μεγάλα συμφέροντα κάθε εποχής, δεν μπορεί να είναι συμφιλιωτική.

Έτσι και όλη του η ενέργεια συγκεντρώνεται στο να αποκτήσει αυτή η τάξη συνείδηση ως τάξη για τον εαυτό της, μέσα στις συγκεκριμένες κάθε φορά ιστορικές συγκυρίες.

Απόδειξη είναι το ώριμο έργο του - θεατρικό, ποιητικό, δοκιμιακό - που στο μεγάλο μέρος του οικοδομείται πάνω στις εναλλασσόμενες απαιτήσεις της ταξικής πάλης σε όλες τις κρίσιμες καμπές της, την καπιταλιστική κρίση, την άνοδο του φασισμού, την ήττα του εργατικού κινήματος, τον πόλεμο.

Ο κομμουνισμός, όμως, για τον Μπρεχτ «είναι το απλό, που είναι δύσκολο να γίνει». Με άλλα λόγια, έχει βαθιά επίγνωση των πολλαπλών εμποδίων που παρεμβαίνουν στην προσπάθεια συγκέντρωσης των δυνάμεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση.


Πάρτε για παράδειγμα τι γίνεται σήμερα.

Το καλώδιο GSI κρύβει από πίσω του όχι μια ακόμα εμβληματική επένδυση, αλλά ένα κανονικό παζάρι που έχει στηθεί σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Και εδώ η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα που κάνουν πως δεν συμβαίνει τίποτα, είναι εκτεθειμένοι.

Για ποιο λόγο έχουν δέχτεί να γίνει ρηματική διακοίνωση από το γαλλικό κράτος στην Τουρκία, επιτρέποντας τηςία να διεκδικεί δικαιοδοσία σε ελληνική ζώνη υφαλοκρηπίδας, από τη στιγμή που η ελληνική NAVTEX καλύπτει κάθε ανάγκη ενημέρωσης για λόγους ασφαλείας.

Καθαρές κουβέντες γιατί αυτά τα πράγματα είναι σοβαρα και επικίνδυνα.

Γιατί σήμερα καταρρέουν όλα τα επιχειρήματα περί «ισχυρών συμμάχων», που δήθεν θα προστατεύσουν τον ελληνικό λαό την κρίσιμη στιγμή. Οι Αμερικάνοι λένε «βρείτε τα», ενώ οι Γάλλοι παίζουν αρνητικό ρόλο με τις διπλωματικές τους κινήσεις, την ώρα που πουλάνε στην Ελλάδα τα Rafale και στην Τουρκία τους πυραύλους που τα καταρρίπτουν.

«Αγοράζουμε ασφάλεια», μας έλεγαν η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα που ψήφισαν τις συμβάσεις με τους Γάλλους για τις φρεγάτες και τα Rafale! Από το «αγοράζουμε ασφάλεια» στο «business as usual», ένα τσιγάρο δρόμος... Τόσο μετράνε για τον λαό οι συμμαχίες του κεφαλαίου.

Το ίδιο και το επικίνδυνο επιχείρημα ότι η παρουσία μεγάλων ξένων μονοπωλιακών ομίλων λειτουργεί ως ντε φάκτο εγγύηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων! Η γαλλική εταιρεία που συμμετέχει στο έργο του καλωδίου έχει βλέψεις για μπίζνες και στην Τουρκία. Οι αμερικανικές εταιρείες που έχουν πάρει τα θαλάσσια οικόπεδα νότια της Κρήτης είναι οι ίδιες που έχουν πάρει οικόπεδα και στη Λιβύη, η οποία επικύρωσε το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Οι μπίζνες τους, και από δω και από κει, λειτουργούν μονάχα ως μοχλός πίεσης για επώδυνες διευθετήσεις, ενώ ταυτόχρονα καταληστεύουν τον φυσικό πλούτο του ελληνικού λαού. Το κεφάλαιο άλλωστε ποτέ δεν αποτέλεσε παράγοντα ειρήνης και σεβασμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων των χωρών, αλλά παράγοντα αστάθειας, που βάζει παντού μπουρλότο για τα κέρδη του.

Το ΚΚΕ ξεκαθαρίζει ότι πρόκειται για ένα έργο από το οποίο θα επωφεληθούν μόνο οι επιχειρηματικοί όμιλοι - ξένοι και εγχώριοι - ενώ ο λαός θα συνεχίσει να βυθίζεται στην ενεργειακή φτώχεια.

Και επειδή τους πιάνει συχνά πυκνά, όλους αυτούς ο πόνος για τους συμμάχους, και επειδή και σε λίγες μέρες τιμάμε τον ηρωικό αγώνα του Πολυτεχνείου, ας θυμηθούμε και το ότι οι σύμμαχοί τους, αυτοί που τρέχουν το έργο, είναι οι ίδιοι που έχουν ξεχάσει την τουρκική κατοχή στο νησί που υπάρχει εδώ και 52 χρόνια, τα τελευταία 22 μάλιστα με την Κύπρο μέσα στην ΕΕ.


Και ας ξεκαθαρίσουμε ότι το καλώδιο:

  • εντάσσεται στους ενεργειακούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ

  • Είναι κομμάτι της στρατηγικής συμμαχίας της Ελλάδας με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ,

  • Εντάσσεται στην πολιτική της «πράσινης μετάβασης» και της «ενεργειακής διαφοροποίησης» της ΕΕ

Ταυτόχρονα, είναι ένα έργο που μας μπλέκει πιο βαθιά στους μεγάλους ανταγωνισμούς που μαίνονται σε ολόκληρη την περιοχή και που καμία σχέση δεν έχουν με τα λαϊκά συμφέροντα.

Γι' αυτό και από την πρώτη στιγμή ξεκαθαρίσαμε ότι είμαστε αντίθετοι με την υλοποίησή του.

Οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι η άρχουσα τάξη της χώρας μας, με την κυβέρνηση και τα κόμματα που την υπηρετούν, είναι αποφασισμένη να αξιοποιήσει όλους τους τρόπους, να υποβάλει τον λαό σε κάθε θυσία και κίνδυνο για να πετύχει τον κεντρικό της στόχο, την αναβάθμιση της θέσης της στην περιοχή, τη μετατροπή της χώρας σε κόμβο μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, για τα δικά της ιδιοτελή κέρδη.

Γι' αυτόν τον σκοπό άλλωστε η κυβέρνηση συμμετέχει ήδη σε δύο πολέμους, παραχωρεί βάσεις, λιμάνια και αεροδρόμια χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσαν αυτοί να διεξαχθούν. Στέλνει ακριβοπληρωμένες από τον λαό φρεγάτες, πυραυλικά συστήματα και προσωπικό χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα. Γι' αυτό γίνεται σημαιοφόρος στον ενεργειακό πόλεμο, συντασσόμενη με τα σχέδια για την ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ. Σχέδια τα οποία βεβαίως έχουν και πολλούς εσωτερικούς ανταγωνισμούς στις ΗΠΑ, όπως είδαμε στην περίπτωση του Κάθετου Διαδρόμου και της καρατόμησης εν μία νυκτί της κυρίας Γκιλφόιλ.

Αυτός ο κεντρικός της στόχος έρχεται αντικειμενικά σε σύγκρουση με τους αντίστοιχους στόχους της τουρκικής άρχουσας τάξης. Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός δεν είναι φυσικά κάτι καινοφανές. Στις σημερινές συνθήκες, όμως, δεν μπορεί να είναι ο ίδιος με αυτόν που ήταν ακόμα και λίγα χρόνια πριν.

Σε τέτοιες συνθήκες δεν χωρά κανένας εφησυχασμός, καμία αυταπάτη ότι δήθεν «δεν θα γίνει τίποτα, γιατί τα έχουν όλα κανονισμένα». Γιατί, πολύ απλά, και να ήθελαν δεν μπορούν να τα κανονίσουν!

Σε αυτό το παιχνίδι με τη φωτιά οι κυβερνήσεις και οι αστικές τάξεις ξέρουν πώς μπαίνουν, αλλά δεν ξέρουν πώς και πότε θα βγουν. Τα περιθώρια ελιγμών στενεύουν και η πορεία της κλιμάκωσης γίνεται ανεπίστρεπτη.

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι σαν μια δίνη, που δημιουργεί τις δικές της δυναμικές, τραβώντας μέσα της χώρες και λαούς. Και αν σε μια δεδομένη στιγμή βρεθεί ένας συμβιβασμός, αυτός προετοιμάζει απλώς την επόμενη σύγκρουση, η οποία θα γίνει σε μεγαλύτερο εύρος, με μεγαλύτερα διακυβεύματα, θα έχει συσσωρευθεί περισσότερη καύσιμη ύλη και θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να ελεγχθεί. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για συμφωνίες ανάμεσα σε λαούς, αλλά ανάμεσα σε αρπακτικά.


Ετσι βλέπουμε ότι όλα είναι μέσα στο παιχνίδι και όλα εναλλάσσονται από τη μία μέρα στην άλλη. Από τους λεονταρισμούς και τις εθνικιστικές κορόνες για «μεγάλες ιδέες» και «προβολή ισχύος», μέχρι το παζάρεμα κυριαρχικών δικαιωμάτων πάνω και κάτω από το τραπέζι.

Δεν πρόκειται ούτε για αφέλεια στη μία περίπτωση, ούτε για υποχωρητικότητα στην άλλη. Πρόκειται για την ωμή αποφασιστικότητα της άρχουσας τάξης να υλοποιήσει με κάθε τρόπο τον σχεδιασμό της, τον οποίο βαφτίζει «εθνικό συμφέρον»!

Τέτοια αποφασιστικότητα πρέπει να δείξει από την πλευρά της και η εργατική τάξη, ο λαός μας, αξιοποιώντας τις δυσκολίες των εκμεταλλευτών του, τις αντιθέσεις μέσα στις συμμαχίες τους, για να βγει αυτός τελικά νικητής.

Σε τέτοιες συνθήκες, η αγωνία του λαού δεν μπορεί να είναι ποιος από αυτούς θα κρατά το «τιμόνι» για να τον ρίξει στα βράχια του ιμπεριαλιστικού πολέμου για τα κέρδη των λίγων. Αλλά πώς, με δυνατό ΚΚΕ στο τιμόνι των αγώνων του, θα χαράξει μια άλλη πορεία, με επίκεντρο τις ανάγκες του ίδιου και των παιδιών του.

Το κάλεσμα του ΚΚΕ στον λαό διαφέρει από αυτό της κυβέρνησης και όλων των άλλων σε ένα πολύ κομβικό σημείο: Ολοι οι άλλοι λένε στον λαό να κάνει υπομονή, να ανεχτεί τη σημερινή κατάσταση και να περιμένει κάτι, είτε αυτό είναι η απόδοση της οικονομίας, είτε είναι κάποιες διευθετήσεις στις διεθνείς σχέσεις, είτε κάποιος δήθεν σωτήρας που θα έρθει από τις κάλπες.

Το ΚΚΕ λέει στον λαό, στους νέους ανθρώπους, ότι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από όλα αυτά. Αντίθετα, κάθε λεπτό που θα χάσουν περιμένοντας και εναποθέτοντας τις ελπίδες τους σε αυτούς είναι εις βάρος τους, τους φέρνει σε χειρότερη θέση.

Τώρα δεν είναι η ώρα της αναμονής. Είναι η ώρα να γίνει ο ίδιος ο λαός πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Με την οργάνωσή του, τη συμμαχία του, τις διεκδικήσεις του, με το ΚΚΕ μπροστά.


Αλλά θα πείτε πως αυτά τα λέμε και τα λέγαμε και παλιότερα και πως ότι και να λέει το ΚΚΕ οι άνθρωποι δεν αλλάζουν….

Ο Μπ. Μπρεχτ περιγράφει πολύ εύστοχα σ’ ένα κείμενό του τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο λαός σε μια επαναστατική κατάσταση:

«Οποιοσδήποτε έχει μελετήσει μια επαναστατική εξέγερση, ξέρει ποιες εσωτερικές δυσκολίες αντιμετωπίζει η μάζα για να εξεγερθεί. Ο άνθρωπος ρίχνεται στο καινούργιο μόνο σε περίπτωση ανάγκης. Η μεγαλοπρεπής πρόταση “Το προλεταριάτο δεν έχει τίποτα να χάσει εκτός από τις αλυσίδες του” ισχύει στην ιστορική σφαίρα και μάλιστα για το σύνολο της τάξης, αλλά η εσωτερική ιστορία μιας επανάστασης έγκειται ακριβώς στο ότι το προλεταριάτο, δηλαδή οι προλετάριοι, εμφανίζονται να ενεργούν ως τάξη. Σε αυτήν τη διαδικασία έχουν πολλά ν’ αφήσουν πίσω τους και πολλά να ρισκάρουν. Από αυτά, η ίδια η ζωή προσεγγίζεται μυστηριωδώς ως το λιγότερο που έχουν να ρισκάρουν. Αυτή συχνά ρισκάρεται πιο εύκολα από μια φτωχική κατοικία.

Όταν η κυρίαρχη τάξη χάνει τον έλεγχο της κατάστασης, οι κυριαρχούμενοι τις περισσότερες φορές τα χάνουν. Οι θεσμοί κλονίζονται και καταρρέουν και οι καταπιεσμένοι δεν κάνουν ακόμα κινήσεις για ν’ αναλάβουν την ηγεσία. Εναντίον τους βρίσκεται η θρησκεία τους, ο τρόπος ζωής τους, τον οποίο έχουν μάθει με κόπο, μερικοί από αυτούς από τον εχθρό, μερικοί από αυτούς από τον αγώνα ενάντια στον εχθρό. Ένα σύνθετο οπλοστάσιο από συνήθειες και αρχές. Γι’ αυτόν το λόγο, για να γίνει υπόθεση των μαζών, η ίδια η ανατροπή πρέπει να προσλάβει κάτι το επαγγελματικό, πρέπει να έχει χαρακτήρα οργανωμένης επιχείρησης, στην οποία οι άνθρωποι μπορούν ν’ αναγνωρίσουν μικρά και λογικά σημάδια της καθημερινότητάς τους.»

Στο παραπάνω απόσπασμα δεν αναδεικνύονται μόνο οι δυσκολίες που έχουν οι εργαζόμενες μάζες να επιλέξουν το δρόμο της σύγκρουσης, να δράσουν ως τάξη με γνώμονα τα συλλογικά τους συμφέροντα, αλλά και τα «βάρη» που κουβαλάνε από τις προηγούμενες αντιλήψεις και πεποιθήσεις τους, που ανατρέπονται βίαια μέσα στους καιρούς της επαναστατικής θύελλας. Φωτίζει τον καταλυτικό ρόλο της επαναστατικής πρωτοπορίας ώστε να μπορεί να παίρνει μορφή η λαϊκή δράση, να οργανώνεται, να προσανατολίζεται.

Εξάλλου, η δράση του υποκειμενικού παράγοντα δεν είναι ποτέ τελείως αποκομμένη από τις ίδιες τις αντικειμενικές συνθήκες, δεν αναπτύσσεται σε ένα εξω-ιστορικό περιβάλλον. Η δράση των τάξεων, των κομμάτων τους, διεξάγεται σε μια δοσμένη κοινωνία και «εγγράφεται» μέσα στις εκάστοτε κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Σε μη επαναστατικές συνθήκες ασφαλώς δεν μπορεί να είναι αυτή που θα διαμορφώσει ή θα πυροδοτήσει τους τριγμούς εκείνους που θα οδηγήσουν σε επαναστατική κρίση. Μάλιστα, τέτοιες αντιλήψεις, που συχνά μπορεί να εμφανίζονται ως υπερεπαναστατικός βολονταρισμός, τελικά μεταπλάθονται σε ρεφορμισμό, καθώς η αναζήτηση «κρίκων» που σε μη επαναστατικές συνθήκες θ’ ανοίξουν το «δρόμο» για ριζικές αλλαγές έχουν ιστορικά γίνει όχημα για κυβερνητισμό, κοινοβουλευτικές αυταπάτες, αναζήτηση «μεταβατικών πολιτικών στόχων», πολιτική συνεργασία με αστικές πολιτικές δυνάμεις και τη σοσιαλδημοκρατία. Η δράση όμως του υποκειμενικού παράγοντα παίζει κρίσιμο ρόλο στην οργάνωση και τη διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης, στη συγκέντρωση, στη διεύρυνση και στην ωρίμανση της ταξικής συνειδητοποίησης πρωτοπόρων επαναστατικών δυνάμεων.

Το σημαντικότερο είναι ότι η ετοιμότητα του υποκειμενικού παράγοντα χτίζεται σε μια ολόκληρη περίοδο που προηγείται της όξυνσης της πάλης, των επαναστατικών συνθηκών. Πρώτ’ απ’ όλα αυτό αφορά την κατάκτηση επαναστατικής στρατηγικής, που σήμερα απαιτεί σύνθετη θεωρητική δουλειά, κριτική επισκόπηση της ιστορικής πορείας του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, συμπερασμάτων από την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, απάντηση στα νέα ζητήματα της ταξικής πάλης. Αφορά την εξασφάλιση της ικανότητας δράσης όλου του Κόμματος με βάση αυτήν τη στρατηγική, την ολόπλευρη παρέμβαση στην εργατική τάξη, για την άνοδο της οργάνωσής της μέσα από τον καθημερινό αγώνα, για την οικοδόμηση ισχυρών δεσμών, για τον απεγκλωβισμό πρωτοπόρων δυνάμεων από την κυρίαρχη ιδεολογία.

Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, πολύ δύσκολα μέσα στο χάος της επαναστατικής κρίσης θα μπορέσει ένα επαναστατικό κόμμα να βρει το βηματισμό του χωρίς να έχει προηγηθεί η πολύπλευρη και κοπιώδης πολιτική-ιδεολογική και οργανωτική προετοιμασία του. Έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά ότι η επιδείνωση της κατάστασης της εργατικής τάξης, η αύξηση της επιθετικότητας του κεφαλαίου δεν οδηγούν από μόνα τους στη ριζοσπαστικοποίηση. Γι’ αυτό έχει καθοριστική σημασία η σύνθετη πολιτική και οργανωτική δουλειά του υποκειμενικού παράγοντα, σε όλες τις συνθήκες, επαναστατικές και μη.

Η πείρα έδειξε ότι οι θεωρητικές και πολιτικές ελλείψεις καθήλωσαν τα εργατικά και κομμουνιστικά κόμματα σε περιόδους που θα μπορούσαν να ηγηθούν της πάλης για την εξουσία. Αυτό αναδείχτηκε με την πείρα των Γερμανών κομμουνιστών, το ίδιο αναδεικνύεται και από την πείρα του ΚΚΕ τον Οκτώβρη του 1944.

Όλα αυτά χτίζονται μεθοδικά και δοκιμάζονται ραγδαία σε συνθήκες ανόδου.

Δε γίνεται, για παράδειγμα, ένα κόμμα που για μια ολόκληρη ιστορική περίοδο έχει μάθει ν’ αποθεώνει την αστική νομιμότητα, που είναι βουτηγμένο στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, να μεταμορφωθεί ξαφνικά σε συνθήκες επαναστατικές σ’ ένα σκληροτράχηλο και αποφασισμένο κόμμα της επαναστατικής μαχητικής δράσης.

Ευτυχώς για εμάς και για την εργατική τάξη, υπάρχει το ΚΚΕ. Και το λέμε με μεγάλη ευθύνη αυτό μακριά από ωραιοποιήσεις και οτιδήποτε άλλο.

Για πολλά χρόνια τώρα η μελέτη και γενίκευσή της, με οδηγό τον μαρξισμό - λενινισμό, μας έχει εξοπλίσει με κριτήρια, προκειμένου να αναγνωρίζουμε και να επεξεργαζόμαστε το καινούργιο, να κατανοούμε βαθύτερα τις σύγχρονες εξελίξεις και να προετοιμαζόμαστε για τις απαιτήσεις τις οποίες γεννούν.

Λέει ο Μπρέχτ στο «εγκώμιο στην παράνομη δουλειά»:

Ομορφο είναι

Ν’ αρπάζεις το λόγο στην ταξική πάλη

Δυνατά και αντηχώντας να καλείς για τον αγώνα των μαζών……

Για τη συντριβή των καταπιεστών για την απελευθέρωση των καταπιεσμένων

Δύσκολη και ωφέλιμη είανι η καθημερινή μικροδουλειά

Η υπομονετική και μυστική ύφανση…..

Των δικτύων του Κόμματος περιφρουρημένα από το ένοπλο κυνήγι του Εργολάβου

Να μιλάς αλλά να κρύβεις τον ομιλητή

Να νικάς αλλά το νικητή να κρύβεις

Να πεθαίνεις αλλά το θάνατο να κρύβεις

Ποιος για τη δόξα δε θα έκανε πολλά μα ποιος για τη σιωπή τα κάνει;

Γιατί η δόξα ρωτάει οπωσδήποτε

Τα ονόματα εκείνων που κάνουν τις μεγάλες πράξεις

Βγείτε μπροστά

Για μια μικρή ματιά

Άγνωστα καλυμμένα πρόσωπα και δεχτείτε

Την ευγνωμοσύνη μας!


Ετσι, λοιπόν, για να είμαστε έτοιμοι για τους «σεισμούς που μέλλονται να 'ρθουν», είναι αναγκαίο ο τρόπος που σκεφτόμαστε και δρούμε, η στάση ζωής μας να διαμορφώνει κομμουνιστές ικανούς να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της επαναστατικής πάλης σήμερα, αλλά και να σταθούν στο ύψος των ακόμη μεγαλύτερων απαιτήσεων αύριο.

Γιατί μπορεί στα λόγια να «κατανοείς» τον ιστορικό ρόλο της εργατικής τάξης, να έχεις «κατακτήσει» τη συμφωνία με την επαναστατική στρατηγική του Κόμματος, όμως το πραγματικό χρέος αρχίζει από το πώς μετατρέπεται αυτή η γνώση σε συνείδηση και δράση, πώς εκφράζεται στην καθημερινή στάση ζωής.



Γι' αυτό και μπαίνουμε μπροστά, κάνουμε τα πάντα για να έχει τεράστια επιτυχία η γενική πανεργατική απεργία σε δύο βδομάδες από σήμερα, στις 25 Νοέμβρη. Για να ακουστεί σε κάθε χώρο δουλειάς και γειτονιά το σύνθημα «καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους».

Γιατί μόνο αν ο λαός αμφισβητήσει τους στόχους και τις δεσμεύσεις του κεφαλαίου μπορεί να βελτιώσει τη θέση του. Ετσι έχει γίνει και μέχρι σήμερα. Ετσι σώθηκαν λαϊκά σπίτια, έτσι υπογράφηκαν Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, έτσι κέρδισε κάτι όποιος βγήκε στον αγώνα όπως οι αγρότες, έτσι έμειναν στα χαρτιά αντιλαϊκά μέτρα. Με τον λαό οργανωμένο και το ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή!


Τελικά φίλοι και σύντροφοι,

Διαβάζοντας και παρακολουθώντας έργα του Μπρεχτ, είναι βέβαιο ότι όλοι μας θα κατανοήσουμε πολύ καλύτερα το σήμερα, τις αιτίες των προβλημάτων του που αποκρύβονται και έτσι θα πάρουμε θάρρος, κουράγιο, αυτοπεποίθηση ακόμα και αυτοί που σήμερα διστάζουν, θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτός ο κόσμος όχι μόνο πρέπει, αλλά και μπορεί να αλλάξει. Αλλά και ο κατασταλαγμένος κομμουνιστής θα βρει ιδέες και μηνύματα, συμπεράσματα και διδάγματα επίκαιρα και ευκολομεταχείριστα όπλα για το λαό, όπως έλεγε ο ίδιος ο μεγάλος επαναστάτης δραματουργός, Μπέρτολτ Μπρεχτ. Μα πιο πολύ θα διδαχτεί και μέσα από την Τέχνη, τη σπουδαία αυτή μέθοδο ανάλυσης και παρέμβασης στην πραγματικότητα, το διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό.

Ιδιαίτερα αυτό χρειάζεται στους δύσκολους καιρούς που έχουμε μπροστά μας. Ομως, όπως έγραφε κι ο Μπρεχτ στον "Κύκλο με την κιμωλία": "...Κάποτε, αλλάζουν οι καιροί. Και οι ελπίδες των λαών ξεσπάνε".


Καλά να περάσουμε όλοι μας και ραντεβού στους επόμενους σταθμούς του αγώνα.


Η ομιλία της Μαρίας Τασοπούλου, μέλους της ΤΕ Εκπαιδευτικών του ΚΚΕ, στην εκδήλωση της ΤΟ Δυτικής Θεσσαλονίκης για τα 70 χρόνια από τον θάνατο του Μπέρτολτ Μπρεχτ

 


Μπέρτολτ Μπρεχτ: Θα υπάρχει τραγούδι στους σκοτεινούς καιρούς;


Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,


Ποιος αποφασίζει τους πολέμους; Ποιος χαράζει τα σύνορα πάνω στους χάρτες και ποιος καλείται να χύσει το αίμα του στα πεδία των μαχών; Ποιοι μετρούν τα κέρδη και ποιοι θρηνούν τους νεκρούς; Και, τελικά, ποιος διαμορφώνει την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε και πόσο μπορούν οι ίδιοι οι άνθρωποι να αλλάξουν την πορεία της; Ερωτήματα που διατρέχουν τη σκέψη και το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Ενός δημιουργού που δεν αντιμετώπισε την κοινωνική και ιστορική πραγματικότητα ως κάτι φυσικό και αναπόφευκτο, αλλά ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων συνθηκών και σχέσεων, που ακριβώς γι’ αυτό μπορούν να αμφισβητηθούν και να αλλάξουν.


Σήμερα, λοιπόν, δεν θα μιλήσουμε μόνο για έναν σπουδαίο συγγραφέα και θεατρικό δημιουργό. Θα μιλήσουμε για έναν άνθρωπο που έζησε μέσα στις μεγάλες τομές του 20ού αιώνα, γνώρισε τον πόλεμο, το φασισμό και την εξορία και επέλεξε να κάνει την τέχνη του όπλο αφύπνισης και δράσης.







Σας καλωσορίζουμε στη εκδήλωση της Τομεακής Οργάνωσης Δυτικής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ, που πραγματοποιείται με αφορμή τη συμπλήρωση των 70 χρόνων από τον θάνατο του μεγάλου κομμουνιστή δημιουργού, Μπέρτολτ Μπρεχτ.


1. Τα πρώτα χρόνια και η εμπειρία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου


Ο Μπρεχτ γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1898 στο Άουγκσμπουργκ της Γερμανίας. Μεγάλωσε σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων, σε μια Ευρώπη όπου οι ανταγωνισμοί, οι οικονομικές αντιπαραθέσεις οδηγούσαν σταδιακά σε μια μεγάλη πολεμική σύγκρουση. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, το 1914, ο Μπρεχτ ήταν μόλις δεκαέξι ετών. Ήταν ένας νέος άνθρωπος που έβλεπε γύρω του την πολεμική έξαρση, την πατριωτική προπαγάνδα και την προσπάθεια να παρουσιαστεί ο πόλεμος ως καθήκον και τιμή.


Όμως η δική του στάση απέναντι στον πόλεμο ήταν από νωρίς κριτική.


Το 1918 (προς τη λήξη του πολέμου) επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε ως νοσοκόμος σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Εκεί ήρθε σε άμεση επαφή με τραυματισμένους στρατιώτες, ακρωτηριασμένους ανθρώπους, θάνατο και ανθρώπινο πόνο. Αυτή η εμπειρία είχε καθοριστική σημασία για τη διαμόρφωση της σκέψης του. Ο πόλεμος έγινε μια σκληρή πραγματικότητα, πίσω από τις μεγάλες λέξεις της πατρίδας, της τιμής και της δόξας.


Εκείνη τη χρονιά έγραψε το ποίημα «Ο θρύλος του νεκρού στρατιώτη», στο οποίο σατιρίζει με σκληρό τρόπο την πολεμική εξουσία και την πατριωτική προπαγάνδα. Ένας στρατιώτης έχει σκοτωθεί, αλλά η πατρίδα δεν τον αφήνει ούτε νεκρό να ξεκουραστεί. Τον ξεθάβουν και τον περιφέρουν ξανά στον πόλεμο, σαν να μην έχει δικαίωμα ούτε στον θάνατο.


Την ίδια περίοδο, στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία συγκλονίζεται από την Επανάσταση του Νοέμβρη του 1918. Εργάτες και στρατιώτες εξεγείρονται, συγκροτούν συμβούλια, αμφισβητούν την αστική εξουσία και διεκδικούν να πάρουν οι ίδιοι στα χέρια τους την τύχη τους. Είναι μια περίοδος έντονης ταξικής σύγκρουσης, κατά την οποία το εργατικό κίνημα έρχεται στο προσκήνιο της ιστορίας. Μέσα σε αυτό το επαναστατικό κλίμα κινείται και ο Μπρεχτ, ο οποίος συνδέεται με τις πολιτικές διεργασίες της εποχής και συμμετέχει στα γεγονότα στο Άουγκσμπουργκ. Η εμπειρία αυτή αναδεικνύει μια μεγάλη αλήθεια: οι άνθρωποι που στέλνονται στα χαρακώματα να πολεμήσουν και να σκοτωθούν για συμφέροντα ξένα προς τα δικά τους μπορούν να αμφισβητήσουν την εξουσία που τους οδηγεί στον θάνατο, να αντιπαρατεθούν σε εκείνους που αποφασίζουν για τη ζωή τους.


2. Από τον νεαρό συγγραφέα στον πολιτικό καλλιτέχνη


Αυτή η δυνατότητα του ανθρώπου να αμφισβητεί την πραγματικότητα που τον περιβάλλει θα απασχολήσει βαθιά το ύστερο έργο του Μπρεχτ. Στα πρώτα του έργα, αποτυπώνει σχεδόν σεισμογραφικά τις κοινωνικές αντιθέσεις και τις αναταράξεις της εποχής του. Η πάλη των τάξεων, τα συμφέροντα, οι κοινωνικές και ταξικές διαφορές που κρύβονται πίσω από τις συμπεριφορές των ανθρώπων γίνονται εξηγήσιμες αφού μελετήσει μαρξισμό. Στα «Ταμπούρλα μέσα στη νύχτα» (1922), με φόντο τη μεταπολεμική Γερμανία και την Επανάσταση του Νοέμβρη του 1918, αναδεικνύει την οικονομική εξαθλίωση και την κοινωνική αποσύνθεση της χώρας του. Στο έργο «Ο άνθρωπος είναι άνθρωπος» (1924), στρέφει το ενδιαφέρον του στη δύναμη των κοινωνικών και στρατιωτικών μηχανισμών να μεταμορφώνουν τον άνθρωπο. Η καπιταλιστική πραγματικότητα αποσυναρμολογεί όπως ένα μηχάνημα έναν εργάτη στη σκηνή και τον μετατρέπει σε μια πολεμική μηχανή. Πίσω από την καταναγκαστική μεταμόρφωση του αρχικά φιλήσυχου φορτοεκφορτωτή μοιάζει σαν στέκεται σαν κύριος φταίχτης το σύστημα.


Με τον ίδιο τρόπο που οι εξωτερικές συνθήκες αλλάζουν τον Γκέι, επιδρούν και διαφθείρουν τον μικροαστό ληστή Μακίθ, τον αλληγορικό αυτό χαρακτήρα στην «Όπερα της πεντάρας» (1928). Ο Μπρεχτ αντιστρέφει τη διάκριση ανάμεσα στη νομιμότητα και την παρανομία, παρουσιάζοντας τον κόσμο του οργανωμένου εγκλήματος ως έναν καθρέφτη της ίδιας της αστικής οικονομικής πραγματικότητας. Ωστόσο, στον πρώιμο αυτό Μπρεχτ, παρά την οξυδερκή αντίληψη των κοινωνικών αντιφάσεων, δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί πλήρως η διαλεκτική κατανόηση της σχέσης ανθρώπου και κοινωνίας. Ο άνθρωπος εμφανίζεται - σωστά - ως προϊόν των κοινωνικών συνθηκών και των μηχανισμών που τον διαμορφώνουν. Λείπει όμως η διαλεκτική αλληλεπίδραση της επιρροής του ατόμου στην αντικειμενική πραγματικότητα.


Κατά τη δεκαετία του 1920 και ιδιαίτερα προς τα τέλη της, ο Μπρεχτ άρχισε να μελετά πιο συστηματικά τον Μαρξισμό, γεγονός που επηρέασε σημαντικά την πολιτική του σκέψη και τη θεατρική του δημιουργία. Έτσι, άρχισε να εξετάζει τα κοινωνικά φαινόμενα όχι μόνο μέσα από τις ατομικές συμπεριφορές, αλλά και σε σχέση με τις ευρύτερες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που τα διαμορφώνουν.

Η αλλαγή αυτή στον τρόπο που αντιλαμβάνεται την κοινωνική πραγματικότητα αποτυπώνεται και στην ποίησή του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ποίημα που αφιερώνει στη Ρόζα Λούξεμπουργκ, τη μεγάλη επαναστάτρια και θεωρητικό του μαρξισμού, που δολοφονήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1919, μαζί με τον Καρλ Λίμπκνεχτ. Δέκα χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1929, ο Μπρεχτ γράφει στη μνήμη της το ποίημα «Grabschrift 1919» («Επιτάφιος 1919»), που έγινε γνωστό και ως «Η Κόκκινη Ρόζα». Με πέντε λιτούς στίχους, αποτυπώνει τη δολοφονία της και αναδεικνύει την ταξική της διάσταση.



Η Κόκκινη Ρόζα



Η κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή

Κανείς δεν ξέρει

Πού το κορμί της παραχώσαν

Έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς

Γι’ αυτό κι οι πλούσιοι την σκοτώσαν.



Αυτή η ταξική διάσταση γίνεται όλο και πιο έντονη στο έργο του, η οποία συνδέεται και με τη γενικότερη αλλαγή που παρατηρείται στον τρόπο με τον οποίο ο Μπρεχτ προσεγγίζει το θέατρο. Η σκηνή παύει να αποτελεί έναν χώρο αναπαράστασης ανθρώπινων συναισθημάτων και ατομικών συγκρούσεων και μετατρέπεται σε πεδίο διερεύνησης των κοινωνικών μηχανισμών, των οικονομικών συμφερόντων και των σχέσεων εξουσίας. Η μαρξιστική σκέψη του προσφέρει τη δυνατότητα να δείξει πώς μπορεί να επιδράσει ο άνθρωπος στην πραγματικότητα και τι μπορεί να καταφέρει κοινωνικά. Σκοπός του δεν είναι απλώς να συγκινήσει τον θεατή ή να τον οδηγήσει στην ταύτιση με τους ήρωες, αλλά να τον ενθαρρύνει να παρατηρήσει, να αμφισβητήσει και να αναζητήσει τις αιτίες των κοινωνικών φαινομένων, αναγνωρίζοντας ότι η ιστορική και κοινωνική πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κριτικής και αλλαγής.

Η νέα αυτή οπτική επηρέασε και τον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζε τον πόλεμο στα έργα του.



3. Η άνοδος του ναζισμού και η εξορία


Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, η Γερμανία βρισκόταν σε βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση, με την ανεργία, τη φτώχεια και την κοινωνική εξαθλίωση να αυξάνονται. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο ναζισμός αναδείχθηκε στη δύναμη που, μπορούσε να εξυπηρετήσει με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα της αστικής τάξης μέσα σε αυτή την κρίση. Ο Μπρεχτ στρέφει το έργο του στην αντιφασιστική πάλη. Μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και την πυρπόληση του Ράιχσταγκ, τον Φεβρουάριο του 1933, εγκαταλείπει τη Γερμανία και ξεκινά μια μακρά περίοδος εξορίας. Τα βιβλία του καίγονται από τους ναζί και, το 1935, το ναζιστικό καθεστώς του αφαιρεί τη γερμανική υπηκοότητα.


Πέρασε από τη Δανία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία και άλλες χώρες, πριν καταλήξει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αντιφασιστική του δράση συνεχίστηκε μέσα από ποιήματα, θεατρικά έργα και συνεργασίες με άλλους εξόριστους καλλιτέχνες. Συνέβαλε επίσης στο περιοδικό das Wort, που εκδιδόταν στη Μόσχα και αποτελούσε βήμα για Γερμανούς της εξορίας. Αυτή την περίοδο ξεχωρίζει το έργο «Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ», στο οποίο παρουσιάζει μικρές καθημερινές ιστορίες από τη ναζιστική Γερμανία. Δείχνει πώς ο φόβος, η σιωπή και η υποταγή μπαίνουν στα σπίτια, στους χώρους εργασίας, στις οικογένειες και στις ανθρώπινες σχέσεις. Μέσα από αυτές τις καθημερινές ιστορίες, ο Μπρεχτ εγείρει τον προβληματισμό για τη στάση όσων υποτάσσονται στον φόβο και σιωπούν, όσων συμβιβάζονται και προσαρμόζονται στη βαρβαρότητα για να εξασφαλίσουν την προσωπική τους επιβίωση. Αναδεικνύει πώς η ανοχή και η παθητικότητα μπορούν να γίνουν έδαφος για την εδραίωση του τρόμου και της αθλιότητας. Και ακριβώς αυτή τη στάση προσπαθεί να αμφισβητήσει.


Με πολύ πιο ολοκληρωμένη οπτική και κριτική ματιά επανέρχεται σε αυτό τον προβληματισμό στο έργο «Τα ντουφέκια της κυρα-Καράρ», που γράφτηκε με αφορμή τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Μέσα από την ιστορία μιας γυναίκας που αρχικά προσπαθεί να κρατήσει τα παιδιά της μακριά από τον πόλεμο, αναδεικνύεται πολύ πιο καθαρά το ερώτημα αν είναι τελικά δυνατό να αποφύγει κανείς τη ρήξη. Η Τερέζα Καράρ πιστεύει ότι αν κρύψει τα όπλα, θα προστατεύσει την οικογένεια της. Ο θάνατος του γιου της όμως (που σκοτώθηκε από τον εχθρό όσο ψάρευε στη θάλασσα) την αναγκάζει να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα και να πάρει θέση. Ο Μπρεχτ δεν παρουσιάζει την αντίσταση ως εύκολη επιλογή. Δείχνει όμως ότι η ουδετερότητα δεν είναι ουδέτερη. Όσο υπάρχει εκμετάλλευση, καταπίεση, βία, η αδράνεια αφήνει ελεύθερο το πεδίο σε όσους τις ασκούν.


4. «Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της»: Ο πόλεμος ως επιχείρηση


Το φθινόπωρο του 1939, τη χρονιά που ξεσπά ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, εξόριστος στη Σουηδία, γράφει ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του, τη «Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της». Το γεγονός ότι τοποθετεί τη δράση στον Τριακονταετή Πόλεμο, τον 17ο αιώνα, δεν αποτελεί μια προσπάθεια απομάκρυνσης από τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά ένα τρόπο να δει ο θεατής το παρόν μέσα από τον ιστορικό καθρέφτη. Κεντρικό πρόσωπο είναι η Μάνα Κουράγιο, μια γυναίκα που ακολουθεί τα στρατεύματα με το κάρο της, προσπαθώντας να επιβιώσει πουλώντας εμπορεύματα στους στρατιώτες. Μαζί της έχει τα τρία παιδιά της, τα οποία προσπαθεί να προστατεύσει από τους κινδύνους του πολέμου. Ωστόσο, η επιβίωσή της εξαρτάται άμεσα από την ίδια την πολεμική δραστηριότητα. Από τη μια πλευρά γνωρίζει ότι ο πόλεμος προκαλεί θάνατο, πείνα και δυστυχία. Από την άλλη, αντιλαμβάνεται ότι όσο συνεχίζεται υπάρχουν ευκαιρίες για εμπόριο και κέρδος.

Σταδιακά, η Μάνα Κουράγιο χάνει τα παιδιά της. Κάθε απώλεια φωτίζει μια διαφορετική όψη της πολεμικής καταστροφής. Η τραγικότητα του έργου κορυφώνεται όταν, έχοντας χάσει και τα τρία παιδιά της, συνεχίζει να σέρνει μόνη το κάρο της, ακολουθώντας τον στρατό. Η ζωή συνεχίζεται, αλλά αυτή η συνέχεια απέχει πολύ από τη λύτρωση. Η γυναίκα που χάνει τα παιδιά της εξαιτίας του πολέμου εξακολουθεί να κινείται μέσα στην οικονομία που τον συντηρεί. Το έργο δεν μας ζητά να τη λυπηθούμε, ούτε να την καταδικάσουμε. Ο Μπρέχτ δεν χαρίζει στον θεατή την ανακούφιση μια εύκολης συγκίνησης. Του αφήνει την ευθύνη της κρίσης. Και ταυτόχρονα τον καλεί να αποφασίσει ποιος εκμεταλλεύεται τον άλλο. Η Κουράγιο την επιχείρηση που λέγεται πόλεμος ή το αντίστροφο;



5. Το θέατρο ως εργαλείο γνώσης και αφύπνισης


Για να υπηρετήσει αυτή τη λειτουργία της κρίσης του θεατή ακόμα καλύτερα, ο Μπρέχτ ανανέωσε τα επόμενα χρόνια ριζικά τη θεατρική γλώσσα. Αντί για ένα θέατρο που θα οδηγούσε τον θεατή στην ταύτιση με τους ήρωες, πρότεινε το λεγόμενο επικό θέατρο, που αργότερα περιέγραψε και ως διαλεκτικό. Στόχος του δεν ήταν να εξαφανίσει το συναίσθημα. Ήταν να μην αφήσει το συναίσθημα να γίνει υποκατάστατο της σκέψης. Ο θεατής εδώ καλείται να σκέφτεται, να συγκρίνει, να αμφισβητεί και να αναζητά τις αιτίες των γεγονότων. Στο παραδοσιακό δραματικό θέατρο, ο θεατής συχνά παρασύρεται από την πλοκή, ταυτίζεται με τους ήρωες και παρακολουθεί την εξέλιξη σαν να ήταν κάτι αναπόφευκτο. Ο Μπρεχτ θέλει να δημιουργήσει μια διαφορετική σχέση. Θέλει ο θεατής να κρατά μια κριτική απόσταση, να βλέπει τις πράξεις των προσώπων μέσα στις κοινωνικές συνθήκες που τις διαμορφώνουν και να αναρωτιέται αν τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει αλλιώς. Γι’ αυτό χρησιμοποιεί τραγούδια, αφηγητές, επιγραφές, προβολές, διακοπές της δράσης και σκηνικές επιλογές που θυμίζουν διαρκώς ότι αυτό που βλέπουμε είναι θέατρο — μια κατασκευή που μπορούμε να εξετάσουμε. Η αποστασιοποίηση, το περίφημο Verfremdungseffekt, δεν σημαίνει ψυχρότητα ή αδιαφορία. Σημαίνει να δούμε το οικείο σαν να ήταν ξένο, ώστε να ανακαλύψουμε όσα η συνήθεια μας έχει κάνει να μην προσέχουμε.


Αν, για παράδειγμα, βλέπουμε έναν άνθρωπο να πεινά, δεν αρκεί να συγκινηθούμε για την πείνα του. Χρειάζεται να ρωτήσουμε γιατί υπάρχει πείνα σε μια κοινωνία που παράγει τρόφιμα.

Αν βλέπουμε έναν άστεγο να περιφέρεται στο δρόμο, δεν αρκεί να τον συμπονήσουμε, αλλά να αναρωτηθούμε πώς υπάρχει έλλειψη στέγης σε μια κοινωνία με αφθονία κατοικιών.


Και αυτό είναι μια βαθιά πολιτική λειτουργία.


Ο Μπρεχτ αντιπαραθέτει στην παθητικότητα την περιέργεια, τη γνώση και την αμφισβήτηση. Για τον Μπρεχτ, το θέατρο μπορούσε να γίνει ένας χώρος όπου οι άνθρωποι θα μάθαιναν να βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά. Και όταν αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο, μπορεί να αλλάξει και ο τρόπος που δρούμε μέσα σε αυτόν.


6. Τα τελευταία χρόνια, η επιστροφή και η πολιτική στάση του


Το 1941 ο Μπρεχτ εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί συνέχισε να γράφει και να συνεργάζεται με καλλιτέχνες, ενώ παρακολουθούσε τις εξελίξεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1947 κλήθηκε να καταθέσει ενώπιον της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών του Κογκρέσου των ΗΠΑ, η οποία διερευνούσε την κομμουνιστική διείσδυση στην αμερικανική κοινωνία. Κατά την ανάκρισή του, ο Μπρεχτ ρωτήθηκε για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, τις σχέσεις του με κομμουνιστές και το επαναστατικό περιεχόμενο των έργων του. Επιχείρησε να διαβάσει μια γραπτή δήλωση υπέρ της ελευθερίας της τέχνης και της διακίνησης των ιδεών, αλλά η Επιτροπή δεν του έδωσε τον λόγο. Την επομένη της κατάθεσής του αναχώρησε από τις ΗΠΑ.

Επέστρεψε στην Ευρώπη το 1948 και το 1949 εγκαταστάθηκε στο Ανατολικό Βερολίνο, στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Μαζί με τη σύζυγό του, την ηθοποιό Ελένε Βάιγκελ, ίδρυσε το Berliner Ensemble, έναν θεατρικό οργανισμό που συνέβαλε καθοριστικά στη διάδοση και εξέλιξη του επικού θεάτρου. Ο Μπρεχτ συνέχισε να εργάζεται, να σκηνοθετεί και να παρεμβαίνει στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Πέθανε στις 14 Αυγούστου 1956 στο Ανατολικό Βερολίνο.


Άφησε πίσω του ένα τεράστιο έργο: θεατρικά έργα, ποιήματα, δοκίμια, θεωρητικά κείμενα και μια διαφορετική αντίληψη για τον ρόλο της τέχνης και του καλλιτέχνη στην κοινωνία.


7. Τι μπορεί να μας διδάξει σήμερα ο Μπρεχτ;


Γιατί, όμως, να μιλάμε σήμερα για τον Μπρεχτ; Τι μπορεί να μας προσφέρει ένας συγγραφέας που έζησε πριν από σχεδόν έναν αιώνα;


Ο ίδιος αναρωτήθηκε κάποτε: Θα υπάρχει τραγούδι και στους σκοτεινούς καιρούς; Και απαντούσε πως Ναι, θα υπάρχει τραγούδι… Για τους σκοτεινούς καιρούς.


Και πράγματι, ο Μπρεχτ έζησε δύο παγκόσμιους πολέμους, γνώρισε την άνοδο του φασισμού, την εξορία και την πολιτική καταδίωξη. Μετέτρεψε αυτές τις εμπειρίες σε ένα έργο που δεν επιδίωκε απλώς να αναπαραστήσει την πραγματικότητα, αλλά να βοηθήσει τον άνθρωπο να κατανοήσει τους μηχανισμούς που τη διαμορφώνουν.

Η σημασία του, επομένως, δεν περιορίζεται στη θεατρική του προσφορά, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή. Βρίσκεται στην επιμονή του ότι ο κόσμος δεν είναι αμετάβλητος. Αυτό που σήμερα μοιάζει φυσικό, αύριο μπορεί να αλλάξει. Αυτό που παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο μπορεί να αμφισβητηθεί. Και αυτό που φαίνεται αδύνατο μπορεί να γίνει δυνατό όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους και δράσουν συλλογικά.


Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη παρακαταθήκη του Μπρεχτ: να μην αποδεχόμαστε την πραγματικότητα ως τη μοναδική δυνατή εκδοχή της.


Γιατί τίποτα δεν πρέπει να μας φαίνεται τόσο φυσικό στους σκοτεινούς καιρούς, ώστε να πιστέψουμε πως δεν μπορεί να αλλάξει.


Σας ευχαριστώ.


Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026

Οι λαϊκές ανάγκες μπορούν να περιμένουν – προτεραιότητα για τη δημοτική αρχή το νέο Αστυνομικό Τμήμα!



Δεν ήταν άμεση ανάγκη να γίνουν οι απαραίτητες εργασίες συντήρησης στα σχολεία – στο 1ο Δημοτικό Αγίου Παύλου βάφανε τις αίθουσες αφού ξεκίνησαν τα μαθήματα. Έφτασε Νοέμβρης για να προχωρήσει η δημοτική αρχή σε συντήρηση του λέβητα, μετά από κινητοποίηση των γονιών στο δημοτικό συμβούλιο! Μέχρι τώρα δεν υπήρχε θέρμανση και ζητούσαν από τους γονείς να πάνε αερόθερμα στα σχολεία!

Επίσης, δεν ήταν άμεση ανάγκη η φροντίδα του πρασίνου, ώστε να μην γεμίσει ο δήμος αγριόχορτα, με όσους κινδύνους αυτό εγκυμονεί για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια, ενώ πληρώνεται αδρά εργολάβος που έχει αναλάβει τις συγκεκριμένες υπηρεσίες. Πληρώνουμε υπέρογκα δημοτικά τέλη στον δήμο, κι αντί να έχουμε τις υπηρεσίες που είναι αυτονόητες, καλούμαστε να συνδράμουμε εθελοντικά!

Τέλος, δεν ήταν άμεση ανάγκη, για πολλά χρόνια, να ξεπεραστεί η γραφειοκρατία και να γίνουν οι απαραίτητες εργασίες και διαδικασίες για να αδειοδοτηθούν πλήρως αθλητικοί και πολιτιστικοί χώροι του Δήμου Νεάπολης – Συκεών. Και είχαμε το τραγελαφικό γεγονός, μετά το αιφνίδιο κλείσιμο του γηπέδου Στρεμπενιώτη, να ανοίξει ξανά, αλλά μόνο σε μία (!) λωρίδα, ύστερα από την κατακραυγή των αθλούμενων.

Όλα αυτά δεν είναι άμεσες ανάγκες για τη διοίκηση του Δήμου.

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ!

Τόση ψυχεδέλεια!

Η δημοτική αρχή δήθεν κατακεραυνώνει την κυβερνητική πολιτική, αλλά μια χαρά ακολουθεί το δόγμα «νόμος και τάξη» της κυβέρνησης, που αντί να παίρνει ασθενοφόρα και να προσλαμβάνει γιατρούς και νοσηλευτές, αγοράζει περιπολικά και προσλαμβάνει αστυνομικούς και ειδικούς φρουρούς.

Για τη Λαϊκή Συσπείρωση Νεάπολης – Συκεών προτεραιότητα είναι μόνο οι λαϊκές ανάγκες. Ο αθλητισμός, ο πολιτισμός, η δωρεάν παιδεία και υγεία, το να έχουν όλοι μια στέγη, τροφή και θέρμανση. Κόντρα στην πολεμική οικονομία, κόντρα στα κοστολογημένα προγράμματα κυβέρνησης και συστημικής αντιπολίτευσης.

ΥΓ. Κύριοι και κυρίες της δημοτικής αρχής, άμα θέλετε η ΕΛΑΣ να περιπολεί συχνότερα και να ανταποκρίνεται πιο γρήγορα στα καθήκοντά της, μπορείτε πάντα να την ενημερώνετε ότι εργαζόμενοι που απεργούν ή μαθητές που κάνουν κατάληψη έχουν κλείσει το τάδε μαγαζί ή τον τάδε δρόμο. Σας εγγυούμαστε ότι θα είναι εκεί που τους θέλετε σε χρόνο μηδέν!

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026

Οι θέσεις της «Λαϊκής Συσπείρωσης» ενόψει του συνεδρίου της ΚΕΔΕ



 Τις θέσεις της, μπροστά στο Συνέδριο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας, που θα γίνει από 5 έως 7 Νοέμβρη στην Καλαμάτα, παρουσιάζει η «Λαϊκή Συσπείρωση». 

Αναλυτικά το κείμενο των εκλεγμένων της «Λαϊκής Συσπείρωσης» έχει ως εξής:

«Σε χώρους δουλειάς, στα σχολεία και στις σχολές, η "σταθερότητα" που προσπαθεί να επιβάλει η κυβέρνηση είναι η σταθερότητα της κερδοφορίας για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, της πολεμικής προετοιμασίας και η σιωπή νεκροταφείου για τις διεκδικήσεις του λαού. Οι δημοτικές αρχές καλούνται να διαλέξουν αν θα είναι ο "κυματοθραύστης" των κυβερνήσεων ή το αποκούμπι της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού μας.

Το μεγάλο ερώτημα που οφείλει να απαντήσει κάθε δημοτικός σύμβουλος και κάθε δημοτική αρχή είναι: Εμείς τι κάνουμε, τι στάση κρατάμε για όλη αυτήν την κατάσταση;

‣ Ποια Ελλάδα θέλουμε και για ποια Ελλάδα παλεύουμε;

‣ Ποιος μπαίνει εμπόδιο στην κάλυψη όλων των σύγχρονων αναγκών σήμερα που η τεχνολογία και η επιστήμη μάς δίνουν πολλαπλές δυνατότητες;

‣ Γιατί λογαριάζεται πιο σημαντική η επένδυση ενός data center και όχι οι ζωές των παιδιών στην Γκράβα;

‣ Γιατί είναι πιο σημαντική η κατασκευή του γηπέδου μιας ΠΑΕ σε σχέση με σύγχρονες φοιτητικές εστίες;

‣ Γιατί το κράτος μπορεί να δίνει μισό εκατομμύριο ευρώ κάθε μέρα για τη φρεγάτα στη Μέση Ανατολή και δεν μπορεί να εξασφαλίσει χρηματοδότηση για τα απαιτούμενα αντιπλημμυρικά έργα στη Θεσσαλία;

ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ;

Για τους πολλούς και τις σύγχρονες ανάγκες τους ή για τους λίγους και τη δίψα τους για κέρδη; Για όσους μοχθούν και χτίζουν αυτόν το τόπο ή για τις Ανώνυμες Εταιρείες και τα συμφέροντά τους;

Η οικονομική ασφυξία των δήμων είναι προδιαγεγραμμένο "έγκλημα"!

Ο λαός μας έχει πληρώσει το 95% των φόρων, την ίδια στιγμή που δισεκατομμύρια ευρώ χαρίζονται στο μεγάλο κεφάλαιο. Η κρατική χρηματοδότηση στους δήμους έχει μειωθεί δραστικά και δεν καταβάλλονται ούτε οι θεσμοθετημένοι πόροι. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας της ΚΕΔΕ, οι πόροι των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων (ΚΑΠ) και της Συλλογικής Απόφασης Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΣΑΤΑ) έχουν μειωθεί κατά 33% σε σχέση με το 2009 και οι δήμοι μπαίνουν μέσα 2,5 δισ. κάθε χρόνο. Την ίδια ώρα οι δήμοι πληρώνουν 3 φορές πάνω την κιλαβατώρα από τις βιομηχανίες και τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ. Είναι πια άμεσα αναγκαίο να καταργηθεί κάθε ανταποδοτικότητα στους δήμους.

Απαιτούμε:

▶ Να αποδοθεί στους δήμους το σύνολο των ΚΑΠ που έχουν θεσμοθετηθεί με τον ν.3852/2010 και να επιστραφούν οι παρακρατηθέντες πόροι και τέλη, να καταργηθεί το μνημονιακό πλαφόν στη χρηματοδότηση των ΟΤΑ από τον κρατικό προϋπολογισμό.

▶ Έκτακτα να δοθούν τρεις δόσεις ΚΑΠ για τις άμεσες ανάγκες των δήμων.

▶ Να θεσμοθετηθεί ειδικός ΚΑΠ για την κάλυψη της μισθοδοσίας όλων των εργαζομένων ανεξαρτήτως εργασιακών σχέσεων, στο ύψος των πραγματικών αναγκών των δήμων για στελέχωση.

▶ Κατάργηση του τέλους ταφής που έχει επιβαρύνει υπέρογκα τους προϋπολογισμούς των δήμων και των οφειλών από αυτών που έχουν σωρευτεί.

▶ Να μειωθεί δραστικά η χρέωση της κιλοβατώρας για τους δήμους κάτω από το επίπεδο της βιομηχανικής δραστηριότητας.

▶ Να θεσμοθετηθεί ειδικό τιμολόγιο για τις ενεργειακές ανάγκες των υπηρεσιών και των νομικών προσώπων κοινωφελούς χαρακτήρα και τις Δημοτικές Εταιρείες Ύδρευσης.

▶ Να καταργηθεί ο ΦΠΑ και ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στις συναλλαγές των δήμων.

▶ Διαγραφή του ανεξόφλητου υπολοίπου των δανείων των ΟΤΑ από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων κατόπιν σχετικής νομοθετικής ρύθμισης.

▶ Ουσιαστική αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για το σύνολο των αναγκών της πολιτικής προστασίας, με φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου και αναπροσανατολισμό της χρηματοδότησης του Πράσινου Ταμείου.

‣ Χρηματοδότηση για τη διενέργεια δευτεροβάθμιων αντισεισμικών ελέγχων και την κάλυψη των ευρημάτων τους.

▶ Να δοθεί έκτακτη γενναία χρηματοδότηση για την αποκατάσταση της δημοτικής οδοποιίας, που έχει μετατραπεί σε βομβαρδισμένο τοπίο από τη διέλευση των δικτύων των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Συνολικός σχεδιασμός για τη χαρτογράφηση και το χρονοδιάγραμμα των εργασιών.

▶ Δημιουργία δημόσιου δωρεάν δικτύου περίθαλψης, φροντίδας και εκπαίδευσης, με περιφερειακά και δημοτικά κτηνιατρεία και κλινικές. Αύξηση της χρηματοδότησης και έκτακτοι διορισμοί εξειδικευμένου προσωπικού.

‣ Εξειδικευμένος ΚΑΠ για τη συντήρηση αθλητικών υποδομών στους δήμους.

▶ Κρατική χρηματοδότηση για τους φορείς και τα σωματεία που οργανώνουν αναγκαίες δραστηριότητες στον Πολιτισμό και τον μαζικό αθλητισμό.

Οι εργαζόμενοι είναι η "καρδιά" του κάθε δήμου και πρέπει να δουλεύουν με μόνιμη και σταθερή δουλειά και δικαιώματα

Οι δήμοι αποτελούν πλέον ένα μωσαϊκό εργασιακών σχέσεων, με εργαζόμενους εξαντλημένους από την εντατικοποίηση και την παράταση του εργάσιμου βίου. Επικρατούν συνθήκες εργασιακής ομηρίας και ανασφάλειας, αυξημένα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα. Η έλλειψη μόνιμου προσωπικού ανοίγει τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών και τις συμβάσεις με εταιρείες που πληρώνουμε πανάκριβα για στοιχειώδεις υπηρεσίες. Ο νέος μηχανισμός διορισμών στις δημοτικές δομές Προσχολικής Αγωγής είναι μια νίκη του αγώνα των εργαζομένων στους ΟΤΑ που θα μείνει στη μέση αν δεν υπάρξει πλήρης κάλυψη των λειτουργικών δαπανών. Το "ψηφιακό - επιτελικό" κράτος πρόσθεσε στη διοικητική λειτουργία των ΟΤΑ μια σειρά νέες διαδικασίες που "ταΐζουν" μια στρατιά συμβούλων και παρόχων υπηρεσιών που πολύ συχνά δεν αφήνουν τίποτα το χειροπιαστό στην καθημερινή λειτουργία των υπηρεσιών.

Απαιτούμε:

▶ Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σύμφωνα με τις ανάγκες των δήμων, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων.

▶ Κατάργηση της διάταξης του ν. Βορίδη - Λιβάνιου και ανάκληση όλων των διώξεων.

▶ Άμεσα, νέες και επαρκείς προσλήψεις μηχανικών ΠΕ και ΤΕ, όλων των ειδικοτήτων καθώς και του λοιπού αναγκαίου προσωπικού όλων των εμπλεκομένων κλάδων, με μόνιμες και σταθερές σχέσεις εργασίας. Όχι στην εκχώρηση των αρμοδιοτήτων της Πολεοδομίας στο Κτηματολόγιο. Λειτουργία των ΥΔΟμ (Υπηρεσιών Δόμησης) με ευθύνη του κεντρικού κράτους. Η διαχείριση των υποθέσεων και οι διαδικασίες να γίνονται λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες της κάθε περιοχής.

Έργα για τις λαϊκές ανάγκες και όχι για τα μεγάλα συμφέροντα και τους εργολάβους!

Δημοτικές υποδομές και εγκαταστάσεις, σχολικά κτίρια και κτίρια που στεγάζουν βρεφονηπιακούς σταθμούς, χρόνια τώρα δεν συντηρούνται επαρκώς, έως και καθόλου, με αποτέλεσμα να προκαλούνται φθορές και ατυχήματα. Σε μια σεισμογενή περιοχή, όπως η χώρα μας, στην καλύτερη περίπτωση στη συντριπτική πλειοψηφία τους έχει γίνει πρωτοβάθμιος, δηλαδή οπτικός έλεγχος.

Απαιτούμε:

▶ Ουσιαστικό ολοκληρωμένο πρόγραμμα τεχνικών έργων με χρηματοδότηση από κοινοτικούς και εθνικούς πόρους, χωρίς ΣΔΙΤ και συμβάσεις παραχώρησης, για να συντηρηθούν υποδομές (δημοτικά και σχολικά κτίρια, οδικό δίκτυο κ.ά.), για να φτιαχτούν νέα σχολικά κτίρια και υποδομές προσχολικής και ειδικής αγωγής που θα είναι φιλικά σε ΑμεΑ, υποδομές Αθλητισμού και Πολιτισμού με βάση τις σύγχρονες τεχνολογικές και επιστημονικές δυνατότητες.

▶ Ειδικό χρηματοδοτικό πρόγραμμα από το Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης (ΕΠΑ) για την κατεπείγουσα αναβάθμιση των ηλεκτρολογικών και μηχανολογικών εγκαταστάσεων κάθε σχολικής μονάδας και δημοτικού κτιρίου.

▶ Άμεση νομοθέτηση για τη νομιμοποίηση/τακτοποίηση και κτηματογράφηση όλης της δημόσιας περιουσίας χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

▶ Αξιοποίηση κάθε ελεύθερου χώρου ως κοινόχρηστου για πράσινο και λαϊκές υποδομές, χωρίς ανταποδοτικότητα.

Το περιβάλλον είναι περιουσία του λαού, όχι λάφυρο των ιδιωτών!

Οι δήμοι νομιμοποίησαν την μπίζνα της "πράσινης ανάπτυξης", τις "αμαρτωλές" αγορές των "σπιτιών ανακύκλωσης". Η καταψήφιση της ΣμΠΕ για τις 6 μονάδες καύσης δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει το σχέδιό της που θα έρθει "αναβαπτισμένο". Στήριξαν Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια τα οποία αντανακλούν τον σχεδιασμό του κεφαλαίου στον χώρο, άνοιξαν τις πύλες για την ιδιωτικοποίηση ελεύθερων χώρων και δασικών οικοσυστημάτων.

Απαιτούμε:

▶ Οριστική απόσυρση του κυβερνητικού σχεδίου για τις 6 μονάδες καρκινογόνας καύσης απορριμμάτων, των Περιφερειακών Σχεδίων και του Εθνικού Σχεδιασμού για τα Απορρίμματα. Όχι στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που μετατρέπει τα απορρίμματα σε πηγή κέρδους για ομίλους. Με βάση τα σημερινά δεδομένα, ιεραρχούμε ένα μείγμα μεθόδων και τεχνικών στην επεξεργασία των απορριμμάτων με επίκεντρο την ουσιαστική ανακύκλωση με διαλογή στην πηγή ανακυκλώσιμων υλικών και βιοαποβλήτων και με δραστικό περιορισμό της υγειονομικής ταφής. Τα νέα Περιφερειακά Σχέδια να διαμορφωθούν με βάση την παραπάνω κατεύθυνση.

▶ Να κλείσει το αίσχος του ΧΥΤΑ Φυλής, να αποκατασταθεί περιβαλλοντικά η περιοχή, να ενισχυθεί η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας και να δοθεί στη δημοσιότητα η επιδημιολογική μελέτη που έχει πραγματοποιηθεί.

Να μην έχουμε άλλα τέτοια εγκλήματα σε όλη τη χώρα. Διαχείριση των απορριμμάτων με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες, με σεβασμό στο περιβάλλον, στη δημόσια υγεία, στους φυσικούς πόρους και όχι με κριτήριο την επιχειρηματική κερδοφορία.

▶ Να μη συγχωνευθούν οι ΔΕΥΑ (Δημοτικές Επιχειρήσεις Υδρευσης και Αποχέτευσης) και να δοθεί έκτακτη οικονομική ενίσχυση για την αύξηση του ενεργειακού κόστους.

▶ Να καταργηθεί η ρήτρα αναπροσαρμογής και να ενταχθούν οι ΔΕΥΑ στους δικαιούχους μειωμένου Ειδικού Τέλους Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤμΕΑΡ).

Κατάργηση της νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης που εδραιώνει την επιχειρηματική λειτουργία στο νερό. Φτηνό, ελεγμένο, ποιοτικό νερό για τον λαό.

▶ Δημόσια, δωρεάν και αξιόπιστα μέσα μαζικής μεταφοράς που θα συμβάλλουν στον περιορισμό χρήσης ιδιωτικών οχημάτων που επιβαρύνουν το κυκλοφοριακό χάος. Ανάπτυξη ολοκληρωμένων συγκοινωνιακών μελετών.

▶ Να εκπονηθεί ολοκληρωμένος, ουσιαστικός, επιστημονικός σχεδιασμός συνδυαστικής αποτίμησης για το σύνολο των κινδύνων, φυσικών και τεχνολογικών, με κριτήριο την προστασία του λαού και του περιβάλλοντος, με ευθύνη και χρηματοδότηση του κράτους.

▶ Να κατοχυρωθούν με νομοθετική ρύθμιση η δημόσια και δημοτική περιουσία που διεκδικούνται απο επιχειρηματικά και άλλα συμφέροντα.

Τα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα θα εντείνονται σε ένα σύστημα που σαπίζει!

Ο στόχος της "κοινωνικής συνοχής" σημαίνει ζωή με επιδόματα, ανακύκλωση της ανεργίας, απαιτεί τη σιωπή της νεολαίας και του λαού μας, δεν θέλει και δεν μπορεί να χτυπήσει τις αιτίες που γεννούν τα προβλήματα που ταλανίζουν τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία. Στον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ορίζοντα το 2034 ρέουν ποτάμια χρήματος για την πολεμική προετοιμασία και γίνεται μείωση δαπανών για Υγεία και Πρόνοια. Πρέπει τώρα να ενισχυθούν οι κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων με προσωπικό και μόνιμη κρατική χρηματοδότηση.

Διεκδικούμε:

▶ Πλήρη κάλυψη της χρηματοδότησης όλων των κοινωνικών δομών από τον κρατικό προϋπολογισμό μετά τη λήξη των προγραμμάτων ΕΣΠΑ. Κανένας εργαζόμενος να μη μείνει εκτός.

▶ Οργάνωση παροχής ολοκληρωμένου διατροφικού προγράμματος σε όλα τα σχολεία με την αξιοποίηση των υποδομών σε κυλικεία και πρόσληψη ειδικού προσωπικού με ευθύνη του υπουργείου Παιδείας.

▶ Ενίσχυση με προσωπικό των κοινωνικών δομών για τη φτώχεια, την τοξικοεξάρτηση, την ενδοοικογενειακή βία, τη στήριξη των εφήβων, των ΑμεΑ και της Τρίτης Ηλικίας στο πλαίσιο ενός ενιαίου ολοκληρωμένου συστήματος του δημόσιου συστήματος Υγείας και Πρόνοιας, το οποίο θα μελετά και θα σχεδιάζει την πρόληψη και την κάλυψη έγκαιρα των πραγματικών αναγκών σε όλη την επικράτεια και υπό την αιγίδα του οποίου θα λειτουργούν όλες οι τοπικές δομές.

▶ Πρόγραμμα λαϊκής, ασφαλούς, σύγχρονης κατοικίας για τα νέα ζευγάρια. Εξασφάλιση δωρεάν στέγης για κάθε νέο δημοτικό υπάλληλο, εκπαιδευτικό και υγειονομικό που υπηρετεί μακριά από τον τόπο καταγωγής του με προτεραιότητα την ηπειρωτική και νησιωτική χώρα. Ολοκληρωμένο πρόγραμμα απαλλοτριώσεων και για την εξασφάλιση νέων εργατικών κατοικιών.

▶ Να διατεθεί δημόσια περιουσία για να γίνουν φοιτητικές εστίες στις μεγάλες πόλεις.

▶ Όχι στην απάνθρωπη και κατασταλτική αντιμεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υλοποιούν οι κυβερνήσεις διαχρονικά.

Η πλειοψηφία των δυνάμεων στην ΚΕΔΕ

Διάλεξε να δώσει φρούδες ελπίδες στον λαό μας. Εμφάνισε τα διάφορα "αναπτυξιακά" προγράμματα και συνολικά τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως μονόδρομο για ένα "καλύτερο" μέλλον. Διατυμπάνιζαν ότι είναι ικανοί να λύσουν ως διά μαγείας όλα τα σύγχρονα προβλήματα, για τα απορρίμματα, για ασφαλή σχολεία, για σύγχρονες δημόσιες υποδομές, για αποτελεσματικές υπηρεσίες, τη φροντίδα για τους ηλικιωμένους, τους αδύναμους. Αποδέχτηκε τον ρόλο του αμορτισέρ σε ένα σύστημα που καταρρέει. Γι’ αυτό στέλνουν τον λογαριασμό στο λαό, αυξάνουν τα τέλη, τους φόρους, τις εισφορές, ζητάνε υπομονή λόγω της "παγκόσμιας συγκυρίας" και αποδέχονται τα ψίχουλα που δίνει η κυβέρνηση, όπως έκαναν και οι προηγούμενες, με διαμαρτυρίες για τα μάτια του κόσμου.

Η δήθεν "κοσμογονία" του νέου Κώδικα

Μετά από ένα χρόνο αναμονής, η πολυδιαφημιζόμενη κοσμογονία του νέου "Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης" αποδείχτηκε ένα ακόμα πιο αντιλαϊκό κατασκεύασμα! Το αφήγημα περί "αυτονομίας των ΟΤΑ" συνθλίβεται κάτω από ένα πυκνό πλέγμα προληπτικών ελέγχων και αυστηρών ποινών, ακόμα και για πολιτικές αποφάσεις που παίρνονται ομόφωνα από τα Δημοτικά Συμβούλια.

Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε! Εμείς είχαμε προειδοποιήσει ότι και αυτός ο Κώδικας είναι φτιαγμένος από τα ίδια υλικά και ενισχύει τη φοροληστεία του λαϊκού εισοδήματος, την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση κρίσιμων δημόσιων υπηρεσιών και δομών, την καταλήστευση των φυσικών πόρων, την αποστειρωμένη από τη λαϊκή - κοινωνική πίεση λειτουργία των αιρετών οργάνων. Σε αυτόν έχουν αποτυπωθεί οι βαθιές τομές που υλοποιήθηκαν από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, στον άξονα των Οδηγιών και των Κατευθύνσεων της ΕΕ.

Σα να μην έφτανε... ο νέος Κώδικας, αμέσως μετά τη δημοσίευσή του ακολούθησε σειρά αλλαγών στην κατεύθυνση του βασικού του άξονα που αναγκάζει ακόμα και δημοτικές αρχές που συμφωνούν με την ουσία του Κώδικα να διαμαρτύρονται. Αναφέρουμε ενδεικτικά την παράκαμψη -πρακτικά- των δήμων για την αδειοδότηση μεγάλων ξένων επενδύσεων, όπως και το άρθρο 339 του νομοσχεδίου του υπουργείου Οικονομικών για τις εγκαταστάσεις "ειδικής τουριστικής υποδομής".

Οι δυνάμεις της "Λαϊκής Συσπείρωσης"

Λέμε ξεκάθαρα ότι τον λογαριασμό καλείται να πληρώσει ο λαός. Τις συνέπειες δηλαδή από τις μεγάλες μπίζνες στην Ενέργεια, από τους ανταγωνισμούς για τα συμφέροντα μιας χούφτας ανθρώπων, από την προετοιμασία τους ακόμα και για ανοιχτή πολεμική σύγκρουση.

Οι εκλεγμένοι με τα ψηφοδέλτια της "Λαϊκής Συσπείρωσης" έχουμε βαθιά πίστη ότι μοναδικός πρωταγωνιστής είναι ο λαός και οι σύγχρονες ανάγκες του και αποκαλύπτουμε τη μεγάλη κλοπή του λαϊκού μόχθου.

Αντιστεκόμαστε με κάθε τρόπο για να μην περάσουν ως "κανονικότητα" τα χάλια και η περαιτέρω υποβάθμιση στην Παιδεία, στην Υγεία, στην Πρόνοια. Δεν διστάζουμε να συρθούμε σε πειθαρχικά δικαστήρια και δηλώνουμε απειθαρχία σε νόμους που θέλουν τους εργαζόμενους αναλώσιμους.

Δίνουμε το χέρι σε καθεμία και καθέναν που αντιστέκεται και αγωνίζεται.

Ό,τι κερδήθηκε έγινε στη συμπαράταξη με το οργανωμένο κίνημα, στον δρόμο του αγώνα και της διεκδίκησης για όλα αυτά που μας αξίζουν και μας στερούν, για τις ανάγκες των πολλών και όχι για τα κέρδη των λίγων» (διαβάστε το εδώ αναλυτικά).