Η Ιοκάστη Βασιλειάδη, με την παρέμβασή της επιβεβαίωσε ότι οι ανάγκες των μαθητών δεν είναι στο επίκεντρο. Αφού η κυβέρνηση μπουκώνει με χρήματα τους βιομήχανους και τους εφοπλιστές, δαπανά τεράστια ποσά για πολεμικές δαπάνες και την ίδια ώρα δεν προσλαμβάνει εκπαιδευτικούς και δημιουργεί τάξεις με 25 και 30 μαθητές, δεν προσλαμβάνει ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, δεν βελτιώνει τις υποδομές των κτιρίων με αποτέλεσμα ακόμα η πρόσβαση των μαθητών ΑμεΑ σε πολλά σχολεία. Τέλος ανέδειξε ότι το ΚΚΕ και η ΚΝΕ βρίσκονται σταθερά δίπλα στους μαθητές και στηρίζουν τις διεκδικήσεις τους.
Η Ρόζα Μπατζάκα, μίλησε για τα έργα υποδομών στην περιοχή, και αναφέρθηκε στα έργα ανάπλασης της οδού Επταπυργίου και στο κατά πόσο, στο υπάρχον σύστημα, τέτοιες παρεμβάσεις συμβάλλουν στην αναβάθμιση της καθημερινότητας, της ασφάλειας, της βιωσιμότητας και συνολικά της ποιότητας ζωής.Όπως είπε, «η ανάπλαση της Επταπυργίου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα έργου που θα έπρεπε να σχεδιάζεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες της τοπικής κοινωνίας. Με προϋπολογισμό 15,7 εκατομμύρια ευρώ που χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ 2020-'27 και αφορά τον περιβαλλοντικό ανασχεδιασμό της οδού Επταπυργίου, της Καρόλου Κουν και τμήματος της Ρήγα Φεραίου, όπως και 50 κάθετων οδών, θα περιμέναμε ένα έργο ουσιαστικής αναβάθμισης. Αντί αυτού, βλέπουμε μια παρέμβαση βιτρίνας, χωρίς τις απαραίτητες συνοδευτικές μελέτες.
Καταρχάς, η απουσία βασικών υποδομών, όπως η υδραυλική μελέτη και το σύστημα αποχέτευσης ομβρίων υδάτων, δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους. Σε μια περιοχή με απότομες κλίσεις, η έλλειψη φρεατίων υδροσυλλογής μπορεί να προκαλέσει σοβαρές καταστροφές σε περίπτωση έντονης βροχόπτωσης. Επιπλέον, η έλλειψη κυκλοφοριακής μελέτης για τη διαχείριση των μετακινήσεων, των παρκαρισμένων αυτοκινήτων και των φορτοεκφορτώσεων δημιουργεί καθημερινή δυσφορία στους κατοίκους και τους επαγγελματίες. Τα πεζοδρόμια, που παρουσιάζονται ως "φιλικά προς όλους", καταλήγουν να είναι αδιάβατα, καθώς η κακή οργάνωση του έργου αφήνει οδεύσεις τυφλών υπό κατάληψη από σταθμευμένα οχήματα. Δεν προβλέφθηκε ούτε η δημιουργία επαρκών χώρων στάθμευσης, ούτε ειδικά μέτρα για τις ανάγκες των σχολείων, των αθλητικών εγκαταστάσεων και των λεωφορείων που μεταφέρουν τους κατοίκους. Ας αναλογιστούμε: με κόστος ανάπλασης 15,7 εκατομμύρια ευρώ, θα μπορούσαμε να έχουμε υλοποιήσει έργα εφάμιλλα μεγάλων υποδομών, όπως αντιπλημμυρικά έργα, αντιπυρικά έργα στο Σέϊχ Σου, οδοποιίες. Εδώ, όμως, τι βλέπουμε; Μια πεζοδρόμηση με φτηνά υλικά που παρουσιάζονται ως καινοτόμα».
Αναφέρθηκε στην κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής που συγκρότησαν Επιτροπή Κατοίκων, η οποία έχει προχωρήσει σε δυναμικές παρεμβάσεις στα δημοτικά συμβούλια, καταθέτοντας αιτήματα για την ουσιαστική βελτίωση της περιοχής. «Ως ΚΚΕ, δεν είμαστε αντίθετοι σε έργα ανάπλασης που μπορούν να αναβαθμίσουν την ποιότητα ζωής στην περιοχή μας. Ίσα ίσα, είμαστε οι πρώτοι που θα μπούμε μπροστά και θα διεκδικήσουμε τέτοιου είδους κατασκευές. Ωστόσο, διαφωνούμε με τον τρόπο που αυτές υλοποιούνται, καθώς δεν λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικές ανάγκες των κατοίκων και οι προτεραιότητες που οι ίδιοι θέτουν για την καθημερινότητά τους».
Αναφέρθηκε ακόμα σε μια σειρά παραδείγματα παραμέλησης βασικών υποδομών (σχολεία, κακοσυντηρημένους δρόμους, ανεπαρκείς μηχανισμούς απορροής υδάτων και πρόχειρες κατασκευές, με τη διάβρωση του εδάφους και την επικινδυνότητα των εγκαταστάσεων να θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο κατοίκους και περιουσίες) και πρόβαλε την ανάγκη ολοκληρωμένου σχεδιασμού για την αντιπλημμυρική, αντισεισμική και αντιπυρική προστασία, με ανακατανομή κονδυλίων από τον κρατικό προϋπολογισμό, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και το ΕΣΠΑ.
Ανέδειξε τέλος ότι το ΚΚΕ σήμερα πρωτοστατεί σε κάθε πρόβλημα του λαού και τον καλεί να οργανώσει την πάλη του. Να μην αποδεχτεί την μοίρα που του επιφυλάσσει η καπιταλιστική ανάπτυξη, που υπηρετούν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοδήποτε άλλο αστικό κόμμα.
Η Γιώτα Κορομπόκη αναφέρθηκε στην κατάσταση των δομών υγείας στην περιοχή και τις θέσεις του ΚΚΕ. Όπως είπε «η Κοινωνική Πρόνοια, όπως μας την συστήνουν, είναι αποκρουστική και αναντίστοιχη των σύγχρονων δυνατοτήτων. Περιλαμβάνει ένα σύστημα Πρόνοιας κατακερματισμένο, υποχρηματοδοτούμενο, υποστελεχωμένο και με όλο και περισσότερη επιχειρηματική δραστηριότητα και διαχείριση κύριων πυλώνων της από ιδιώτες (Παιδιατρικά Νοσοκομεία, Ψυχική Υγεία, Δομές Παιδικής Προστασίας, Προσφυγικό κλπ.)».Αναφέρθηκε σε «δομικά» προβλήματα στου Δήμους, που δημιουργούν τα προβλήματα όπως η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, το γεγονός ότι οι δήμοι και οι κοινωνικές τους δομές αντιμετωπίζονται ως ιδιώτες από τις εταιρείες ενέργειας, ύδρευσης και δικτύων επικοινωνίας, τις αρμοδιότητες που «πετάχτηκαν» στους Δήμους, χωρίς το αναγκαίο και εξειδικευμένο προσωπικό, χωρίς οργανικές θέσεις, χωρίς να υπάρχει κεντρικός επιστημονικός σχεδιασμός.
Στάθηκε ιδιαίτερα στην ανταποδοτικότητα που οδηγεί σε νέα δημοτικά χαράτσια και αύξηση των παλιών, και η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε μέτρα αναγκαστικών εκτελέσεων για την εισπραξιμότητα. Λιγότερο προσωπικό, πιο κακοπληρωμένο, χωρίς επαρκή ειδίκευση. Την μισθοδοσία του προσωπικού στις αθλητικές και πολιτιστικές εγκαταστάσεις που κατά κύριο λόγο καλύπτεται από τα voucher που παίρνει ο Δήμος για τα προγράμματα ΕΣΠΑ, και τώρα μειώνονται οι ώρες και οι μισθοί τους.
Στα δημοτικά ιατρεία, γίνονται ετήσιες κατά κόρον συμβάσεις έργου με γιατρούς, με αμοιβές που δεν ανταποκρίνονται ούτε στην επιστημονικότητα του προσωπικού, και έχουν προσωρινό χαρακτήρα. Πολλές φορές ειδικότητες, όπως π.χ. ενδοκρινολόγος δεν βρίσκεται. Τα μηχανήματα μεταφέρονται από ιατρείο σε ιατρείο. Οι περισσότεροι από τους εργαζόμενους δουλεύουν στις κοινωνικές δομές (κέντρα κοινότητας, κέντρα ημέρας, κοινωνικά παντοπωλεία κα) και στους παιδικούς σταθμούς, ΚΔΑΠ, ΚΔΑΠ - ΜΕΑ μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ, 15 και πλέον χρόνια και οι συμβάσεις εξακολουθούν να αναφέρουν ότι «καλύπτουν πρόσκαιρες ανάγκες». Υπάρχουν παιδικοί σταθμοί, ΚΔΑΠ, κοινωνικά παντοπωλεία, φαρμακεία, που δεν εργάζεται κανένας μόνιμος υπάλληλος και αν το πρόγραμμα τελειώσει, αυτό που θα γίνει είναι ή θα κλείσουν οι δομές ή θα δοθούν σε ιδιώτες. Ο οικονομικός στραγγαλισμός των δήμων, τους οδηγεί με τη σειρά τους, να μετακυλίουν το κόστος στους πολίτες. Παράδειγμα με τις αυξήσεις σε αθλητικούς και πολιτιστικούς χώρους, στα ΚΑΠΗ με τις συνδρομές, κλπ.
Και σε ότι αφορά την Πρωτοβάθμιας Φροντίδα Υγείας στο Δήμο, είπε πως έως και το 2013, στις Συκιές και στον Αγ. Παύλο, λειτουργούσαν δύο υποκαταστήματα του ΕΟΠΥΥ με μόνιμους γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, και εξοπλισμένα με τα αναγκαία όργανα των ιατρικών εξετάσεων. Στο υποκατάστημα των Συκεών λειτουργούσε και οδοντιατρείο. Πρωί - απόγευμα και με γιατρό κατ' οίκον. Η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ έβαλε λουκέτο στις δύο αυτές δομές, και κράτησε μόνο ένα κέντρο υγείας, στη Νεάπολη, υποστελεχωμένο (μόνο 4 ειδικότητες - λείπουν βασικές ειδικότητες, π.χ. δεν έχει γυναικολόγο, ορθοπεδικό και οφθαλμίατρο.
Τόνισε πως «συνολικά, όποιο μεγάλο και μικρό πρόβλημα της εποχής και αν εξετάσουμε, θα δούμε ότι από πίσω βρίσκεται το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους που κινεί τα πάντα σε αυτό το σύστημα, το κριτήριο κόστους - οφέλους που διατρέχει τις κατευθύνσεις της ΕΕ.
Οι κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα κάθε απόχρωσης, οι πολιτικές τους επιλογές εξαπατούν τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τη νεολαία, τους συνταξιούχους, λέγοντάς τους ότι η ατομική ευημερία και η «μείωση των ανισοτήτων» μπορούν να ικανοποιηθούν σε μια οικονομία που έχει ως κίνητρο το κυνήγι του κέρδους. Το ίδιο παραπλανητική είναι και η πολιτική που υπόσχεται καλύτερες μέρες για τους εργαζόμενους σε «συνεργασία» με τους καπιταλιστές.
Κρύβονται τα ίδια τα αδιέξοδα ενός γερασμένου συστήματος που γίνεται όλο και πιο αντιδραστικό και επιθετικό, που επιδιώκει να καταργεί δικαιώματα δεκαετιών, να εμπορευματοποιεί κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής για να κερδίζει κάποιες "ανάσες" κερδοφορίας, που οδηγεί τους λαούς μέχρι και στην αιματοχυσία, όταν δεν μπορεί πια να λύσει με διαφορετικό τρόπο τους ανταγωνισμούς και τις αντιφάσεις του.
Tο μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας έχει πολύ πιο βαθιές αιτίες και δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από μια κυβερνητική διαχειριστική ανικανότητα, από τη διαφθορά ορισμένων κρατικών παραγόντων ή από κάποιες "νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες", όπως λένε τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Τις βαθύτερες αιτίες του σάπιου και γερασμένου καπιταλιστικού συστήματος θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν όσοι και όσες από τις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις αναρωτιούνται "τι πρέπει να γίνει", ιδιαίτερα άνθρωποι που αισθάνονται προοδευτικοί, αριστεροί, που βλέπουν τον εκφυλισμό στα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας, ειδικά στον ΣΥΡΙΖΑ, όσοι και όσες κατανοούν ότι αυτά τα κόμματα δεν έχουν σχέση με ό,τι έχει μάθει ο λαός μας να ονομάζει "αριστερό", ενώ αγανακτούν με τις ίντριγκες, τα πισώπλατα μαχαιρώματα, τους τσακωμούς των δελφίνων και τις καριέρες του κάθε αριβίστα».
Και ξεκαθάρισε ότι η η ελπίδα για τον λαό δεν βρίσκεται ούτε στην αναμόρφωση της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, ούτε στα διάφορα ακροδεξιά μορφώματα (όπως η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου, και άλλα), που πέρα από λαϊκίστικα σόου στη Βουλή δεν τα βλέπει ποτέ κανείς δίπλα του, στην πραγματική ζωή, στους αγώνες και τις διεκδικήσεις, ενώ, παρά τη δημαγωγία τους, είναι κόμματα του συστήματος.
«Η ελπίδα βρίσκεται στην ενίσχυση του ρεύματος αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, των κατευθύνσεων της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, του ίδιου του στόχου της καπιταλιστικής κερδοφορίας, των αντιλαϊκών νόμων, συνολικά αυτού του εχθρικού, σάπιου και διεφθαρμένου κράτους του κεφαλαίου. Βρίσκεται στη συμπόρευση με το ΚΚΕ σε όλες τις μάχες που έχουμε μπροστά μας.(...)
Η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, το πρόγραμμα του δίνει απαντήσεις και διέξοδο στις ανησυχίες και τις ανάγκες των πολλών! Το ΚΚΕ παλεύει για μια νέα σοσιαλιστική Ελλάδα που θα διαμορφώνει τις σχέσεις της στα Βαλκάνια, τη Μεσόγειο, την Ευρώπη με κριτήριο το αμοιβαίο όφελος των λαών, την αλληλεγγύη και όχι τους ανταγωνισμούς, τις σφαίρες επιρροής, το «διαίρει και βασίλευε» των καπιταλιστών, των κρατών και των συμμαχιών τους. Ο αρνητικός συσχετισμός μπορεί και πρέπει να αλλάξει. (...) Tο ΚΚΕ παλεύει για να μπαίνει όλο και πιο αποφασιστικά στο στόχαστρο ο πραγματικός αντίπαλος, η αστική τάξη και η εξουσία της, να αμφισβητείται σήμερα η στρατηγική της και οι στόχοι της στους οποίους ομονοούν όλοι οι άλλοι. Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι σήμερα, έστω και για την πιο μικρή κατάκτηση, πρέπει να αμφισβητηθεί στην πράξη αυτή η στρατηγική. Για να κερδίσει το παραμικρό ο λαός, πρέπει να το χάσει το κεφάλαιο».
.jfif)
